• B&B Cortijo Valavero

Over winkels en sauzen in potjes...

Updated: Apr 20



Twee maanden geleden reden Jorge en ik nog onbekommerd 1000 kilometer door het achterland van Catalunya, Valencia en Murcia op zoek naar onbekende wijn -en cava bodegas. Op de radio vermeldde het nieuws terloops de eerste corona gevallen in Madrid en Barcelona. Wij waren veilig onderweg in de auto met de bewoonde wereld ver achter ons...geen vuiltje aan de lucht.


Vandaag staat het onkruid onder de auto bijna 20cm hoog; de laatste keer dat ik van het erf reed was een maand geleden. Ik hou van autorijden: verstand op nul, arm uit het venster en een babbeltje met mezelf. Maar tegenwoordig voelt een trip naar de kust als een oorlogsexpeditie. Mondmasker, handschoenen, alcohol, een spuitbus met javel om mijn schoenzolen te ontsmetten. Verschillende politiecontroles op weg naar de winkel. Van waar kom ik en waarom ben ik onderweg? Of ik een boodschappenlijst heb? Er wordt door het venster gekeken om te zien wat er in de auto ligt. Normaal gezien zou ik me mateloos ergeren aan dit soort betuttelend gedrag, maar tegenwoordig voelt het bijna als een verademing dat men op deze manier waakt over het burgerwelzijn.



In de laatste 2 maanden zijn we welgeteld 2x om inkopen gereden. Telkens hing er een zekere spanning in de lucht. De weinige klanten liepen met hun kar in grote bogen om mekaar heen en er heerste een, naar Andalusische normen, ongewone stilte doorheen de winkel. Het achtergrondmuziekje werd regelmatig onderbroken door een nieuwe boodschap: “Gelieve niet te hamsteren. De productdistributie komt niet in het gedrang. Pronto, todo pasará (weldra zal alles voorbij zijn).” Het klonk als een leuze aan de muur van een Chinese sweatshop.


De Spaanse quarantaine was nog maar net enkele dagen van kracht. Het rek waar het WC papier hoorde te liggen was terug opgevuld met kattenvoer en elk hygiëne product met ook maar een fractie aan alcoholische inhoud was uitverkocht. Wassen leek plots ook weer een hype te zijn geworden want er was geen gram waspoeder meer te krijgen. De chips -en nootjesafdeling leek geplunderd net zoals - god moge weten waarom – de hele rayon sauzen in een potje. Enkele dagen ervoor had ik op het nieuws een vrouw horen zeggen ”Tegenwoordig ga ik niet meer naar de winkel met het idee om alles mee te brengen dat ik wil hebben. Nu ga ik naar de winkel en breng ik mee wat er ueberhaupt nog te krijgen is”. Gelijk had ze.

Op weg naar de kassa meende ik een vriend te herkennen maar met die bedekte neus en mond...was hij het nu wel of niet? Ik had hem duidelijk veel te lang vanop afstand staan begapen want de man keek naar me alsof ik getikt was en draaide al mompelend een ander gang in. F***ing mondmaskers.


Nog nooit spendeerde ik zo veel tijd in de supermarkt dan die dag. Ik stiefelde elke afdeling 3 keer op en neer. Was ik écht niks vergeten? Wanneer je het plan opvat om een maand niet onder de mensen te komen, neem je van alles liever 3 stuks mee. Misschien toch maar 4? Beter ineens 5. Ik kreeg mijn kar amper de deur uitgeduwd. Eenmaal bij de auto zwommen mijn handen bijna uit mijn handschoenen en leek ik geen lucht meer te krijgen via het minuscule filtertje van mijn FFP2 masker. Inpakken en wegwezen. Jorge was ondertussen al bijna thuis met die andere lading: vers vlees van de markt. Met 2 in dezelfde auto zitten is in Spanje tegenwoordig geen optie maar eerder een delict bezegeld door een sappige boete vanaf 650€.


Bij mijn aankomst zat Jorge te wachten op het bankje achter het huis. Hij was, zoals ik hem gevraagd had, nog nergens aangekomen. Die morgen had ik hem bij de koffie onder lichte dwang om de oren geslagen met een snelcursus virologie en veiligheidsprotocollen. “Weten is voorkomen” had mijn professor microbiologie altijd gezegd. Jorge was op z´n minst gezegd niet geamuseerd en vloekte de ganse tijd tussen zijn tanden. Schoenen wisselen, alles afkuisen met javel - de bankkaart incluis, kleren in de was, het wisselgeld in een bakje om er minstens twee weken niet aan te komen en tot slot, douchen van kop tot teen. En o ja, tussendoor 100x je handen wassen tot ze rauw zijn.


Naar de winkel gaan... ´t was nog nooit zo´n grote opgave als nu.




Over ons

B&B Cortijo Valavero is een plek voor levensgenieters, gelegen in Lújar, provincie Granada (Andalusië). Wij bestaan sinds 2007.

contacteer ons

​B&B Cortijo Valavero S/N

18614 Lújar, Granada

GSM: (0034)627924683

Email: cortijovalavero@gmail.com

 

Registro de turismo: CR/GR/00213

Copyright B&B Cortijo Valavero 2020.
All rights reserved. 

Aviso legal y Política de privacidad

© 2020 Cortijo Valavero