Over mondmaskers en sauzen in potjes...

Updated: Apr 24



 

Ik schrijf deze blog op 19 April 2020. De coronacrisis in Spanje is in volle gang.


Twee maanden geleden reden we nog onbekommerd 1000 kilometer door het achterland van Spanje´s oostkust op zoek naar gastronomische schatten. Op de radio vermeldde het nieuws terloops de eerste corona gevallen in Madrid en Barcelona. Onderweg in de auto met de bewoonde wereld ver achter ons. Geen vuiltje aan de lucht..nog niet. Wisten wij veel.


Vandaag staat het onkruid onder de auto 20cm hoog; de laatste keer dat ik van het erf reed was een maand geleden. Normaalgezien geniet ik van autorijden. Verstand op nul en een babbeltje met mezelf. Maar tegenwoordig voelt een trip naar de winkel als een oorlogsexpeditie. Gewapend met handschoenen, een lading alcohol en een mondmasker dat we nog ergens hadden liggen kom ik de eerste politiecontrole tegen. Heel Spanje is ten tijde van dit schrijven in een zware lockdown. Alles is gesloten, geen ziel op straat. Geen enkele inwoner mag nog buiten. Enkel boodschappen, naar de apotheker, de vuilbak buiten zetten én de hond uitlaten in een straal van max. 200m van je voordeur. Meer kans om een frisse neus te halen is er niet meer. De politieman loopt rond mijn auto. De koffer moet open. Van waar kom ik en waarom ben ik onderweg? Of ik een boodschappenlijst heb? Er vallen dagelijks meer dan 1000 coronadoden in Spanje. De overheid gaat tot in het extreme om de situatie onder controle te krijgen.



In de laatste maanden zijn we welgeteld 2x om inkopen gereden. Ook vandaag hangt er weer spanning in de lucht. De weinige klanten lopen in grote bogen om mekaar heen en naar Andalusische normen heerst er een ongewone stilte doorheen de winkel. Het achtergrondmuziekje wordt terloops onderbroken door de boodschap: “De distributie van onze produkten komt niet in het gedrang. Pronto, todo pasará (weldra zal alles voorbij zijn).” Het klinkt als een leuze aan de muur van een Chinese sweatshop.


Veel aandacht lijkt er niet te worden geschonken aan die sussende woorden want Spanje is collectief aan het hamsteren geslagen. Er ligt kattevoer waar het WC papier hoort te staan, al het waspoeder is ribbedebie en de ganse rayon sauzen in een potje ligt er uitgestorven bij. Ik zoek nog een zak chips of nootjes; smaken en merken doen er al lang niet meer toe....tevergeefs. Onlangs zei een vrouw op het nieuws :”Tegenwoordig ga ik niet meer naar de winkel met het idee om alles mee te brengen dat ik wil hebben. Nu breng ik mee wat er ueberhaupt nog te krijgen is”. Gelijk had ze.


Nog nooit liep ik zo veel tijd rond in de supermarkt. Ik ben elke afdeling al minstens 3 keer op en neer gestiefeld. Maandenlang niet onder de mensen komen vereist een goeie voorraad. 4 stuks van alles? Beter ineens 5. Ben ik niks vergeten? Ik krijg mijn kar amper de deur uitgeduwd. Mijn handen zwemmen uit m´n handschoenen en ik stik bijna achter m'n FFP2 masker. Inpakken en wegwezen. Jorge laat weten dat hij bijna thuis is met de lading vers vlees en groenten. Je mag dan wel hetzelfde bed delen, met 2 in dezelfde auto is sinds de laatste nieuwe COVID wetgeving geen optie meer. Boete: 650€


Bij mijn aankomst zit Jorge op het bankje achter het huis te vloeken tussen zijn tanden. Wat een gedoe. Een uur lang alles door het javelwater halen, alle kleren in de was, schoenen wisselen en douchen van kop tot teen. En ondertussen ook nog 100x handen wassen tot ze rauw zijn. Niemand weet op dit moment hoe COVID zicht verspreidt. We kiezen dan maar een zekere aanpak.


Net wanneer je dacht het allemaal meegemaakt te hebben: COVID....





1,029 views0 comments